Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007

..η συνέχεια..

../.. συνεχεια απο το προηγουμενο


Αποκτώντας λοιπόν το παιδί άλλαξαν τα ενδιαφεροντα μου και ο τρόπος που έβλεπα και αντιμετώπιζα τους γύρω μου.Πράγματα που με ενοχλούσαν κάποτε , έπαψαν να εχουν σημασία και άλλα που δεν περνούσαν ποτέ απο το μυαλό μου έγιναν το άλφα και το ωμέγα.

Οι αναθεωρήσεις λοιπόν δίνουν και παίρνουν τον τελευταίο καιρό.Επαψα κυρίως να κρίνω καταστάσεις και ανθρώπους.
Ισως μια φίλη να είχε μιλήσει απότομα ή να είχε πει μια κακία.Αρπαζόμουν κατευθείαν.Αν δεν συμβαινει ομως κατα εξακολούθηση ,μήπως εχει δικαιολογία ?
Ενα άλλο ντρανταχτό παράδειγμα αφορά στην ανατροφή του παιδιού.Συνηθίζαμε με τον άντρα μου βλέποντας γονείς και πιτσιρίκια να σχολιάζουμε τα κακώς κείμενα.Ειναι πάρα πολύ εύκολο να κρίνεις όταν είσαι απ' ξω.Εμείς λέγαμε δεν θα κάναμε ποτέ αυτό ή εκείνο.Χμμ.....Πολυ εύκολο και βολικό οταν είσαι επισκέπτης....Οταν το παιδί ειναι δική σου ευθύνη όμως....εκεί σε θέλω..!
Επίσης κάποιοι έπαιρναν μια απόφαση με την οποία δεν συμφωνούσα.Είμουν κατευθείαν αρνητική, οχι απαραίτητα μπροστά τους ομως μέσα μου βιαζόμουν να βγάλω συμπεράσματα. Ξέρεις τα πάντα γι' αυτους τους ανθρώπους ? πως νιώθουν ? τι τους οδήγησε στη συγκεκριμένη απόφαση ? Μην κρίνεις απο τον εαυτό σου.

Ολο αυτο το παραλλήρημα ξεκίνησε με αφορμή μια κουβέντα που είχα με μια γνωστή μου.
Μιλάμε μια φορά το χρόνο .Είναι παλιά συμμαθήτρια και που και που ανταλλάσουμε τα νεα μας.Κάποια στιγμή έγινε αναφορά στο παιδί και τον παιδικό σταθμό (υπάρχει ποστ που αναφέρομαι στη δυσκολία προσαρμογής που είχε το παιδί) Της λέω οτι είμαστε σαφώς καλύτερα αλλα ακόμη και μέτα απο τέσσερις μήνες το πρωί κλαψουρίζει και δεν θέλει να πάει σχολείο.Είμουν αρκετά στεναχωρημένη, δεν μ'αρεσει να μιλάω στην πραγμτικότητα γι αυτο το θέμα γιατι συχνά οι συζητήσεις φτάνουν σε αδιέξοδο.Για να ελαφρύνω λοιπόν την κουβέντα της λεω ''δεν πρέπει να τρελαθούμε κιόλας ...δεν είναι το μοναδικό παιδί που πάει σχολείο, πρέπει να πάψω να ανησυχώ'' και απαντάει με ύφος επικριτικό ''μα τι λες τώρα ? το δικό μας παιδί είναι πάντα μοναδικό ''Απέφυγα να απαντήσω ...τελειώσαμε την κουβέντα και κλείσαμε..

Δεν θύμωσα. Δεν θύμωσα καθόλου.Πληγώθηκα όμως...Αυτη η κουβέντα ηταν σαν μαχαιριά.Εκείνη δεν ήξερε τι έχω περάσει και τι περνάω ακόμη.Εκείνη δεν ήξερε οτι κόντευα να τρελαθώ απο την ανησυχία μου.Οτι πήγαινα στη δουλειά και τα νούμερα χόρευαν μπροστά μου.Οτι το έριξαν στο blogging για να ηρεμήσω.Οτι τσακώθηκα με τον άντρα μου.Οτι ερχόμουν καθημερινά σε αντιπαράθεση με την μητέρα μου.Οτι βομβαρδιζόμουν με συμβουλές και υποδείξεις όλων.Οτι με έτρωγαν οι τύψεις που ήξερα οτι το παιδί κλαίει κάθε μέρα.Τα βράδια δεν κοιμόταν .Τις πρώτες μέρες δεν έτρωγε.Και όμως είμουν αναγκάσμενη να το κάνω.Η καρδούλα μου ξέρει...

.....Υστερα πήρα βαθιές ανάσες....Χαμογέλασα....''Κάπως ετσι θα μίλαγα και εγω κάποτε'' μονολόγησα....και έγραψα το ποστ!

17 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger An-Lu είπε...

Σιγά σιγά έρχεται η κατανόηση, κανείς δε γεννήθηκε με αυτό το χάρισμα!

1:47 μ.μ., Ιανουαρίου 11, 2007  
Ο χρήστης Blogger gelial είπε...

κοίτα κοίτα μια σύμπτωση κι εγώ να ασχοληθώ με το ίδιο θέμα! από άλλη οπτική βέβαια :)

6:31 μ.μ., Ιανουαρίου 11, 2007  
Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Είδες καμιά φορά...Σε καταλαβαίνω.Εκρινα γονείς και τώρα λέω για το λάθος μου.Απλά ελπίζω να καταλάβουν και οι άλλοι κάποια στιγμή!!Καλημέρα!
Tassoula

11:26 π.μ., Ιανουαρίου 12, 2007  
Ο χρήστης Blogger Debby είπε...

Είναι αυτό που λένε ότι όλα στην θεωρία είναι εύκολα αλλά στην πράξη φαίνεται το τι είμαστε πραγματικά.

Ευχομαι με τις πράξεις σου να φανείς αντάξια στον ρόλο σου ως μαμά. Και ας κλαίει το μικρό όταν είναι να παει σχολίο! :-)

11:57 π.μ., Ιανουαρίου 12, 2007  
Ο χρήστης Blogger AVRA είπε...

@ γοργονιτσα μην το λες ...καποιοι γεννιουνται με πολλα χαρισματα..

@ gelial τοσο ιδιο μα και τοσο διαφορετικο ταυτοχρονα!

@ τασουλα join to club..

@ deppy για το ιδιο ευχομαι και εγω!

12:29 μ.μ., Ιανουαρίου 12, 2007  
Ο χρήστης Blogger Trilian είπε...

...συγνώμη εγω για να καταλάβω... ειρωνικά το είπε η μανδαμ;

Κριμα πάντως... όπως και να ΄χει ποτε δεν μπορείς να ξέρεις πόσο μεγάλα ζόρια τραβάει ο καθένας με τα προβλήματα του και ποτέ δεν πρέπει να του τα υποβαθμίζεις...είναι σαν να μην τον σέβεσαι, σαν να μην τον αγαπάς, σαν να μην τον ακούς όταν σου μιλάει... και στο κάτω κάτω αν δεν σε ενδιαφέρει μην ρωτάς τυπικά... είναι χειρότερο γιατί ο άλλος πάντα το καταλαβαίνει!

3:36 μ.μ., Ιανουαρίου 12, 2007  
Ο χρήστης Blogger anna είπε...

Πόσο δίκιο έχεις Avra μου!
Το κακό είναι πως υπάρχουν και οι άλλοι/ες, που ενώ πέρασαν από τις ίδιες καταστάσεις
- και θυμάμαι ότι είχανε περάσει,
γιατί τα λέγαμε για τα ζόρια που τράβαγαν τότε,
έστω κι αν εγώ δεν είχα προσωπική εμπειρία -
τα έχουν διαγράψει πια από τη μνήμη τους
και ισχυρίζονται ότι όλα είναι απλά και ρόδινα,
ότι εμείς φταίμε που τα παιδιά μας είναι έτσι κι όχι αλλιώς,
ότι αυτοί ήταν οι τέλειοι γονείς και δεν αντιμετώπισαν παρόμοια προβλήματα κλπ.
Το γεγονός είναι πως το ζόρι το τραβάει ο καθένας μόνος του,
πως αυτοί που δείχνουν κατανόηση, μπορούν να καταλάβουν ότι ο άλλος περνάει κάποιο πρόβλημα, έστω κι αν οι ίδιοι δεν έχουν προσωπική εμπειρία επί τούτου,
και πως οι αδιάφοροι θα είναι πάντα αδιάφοροι, ακόμη κι αν περάσανε από τις ίδιες συμπληγάδες που περνάμε εμείς σήμερα.

5:14 μ.μ., Ιανουαρίου 12, 2007  
Ο χρήστης Blogger sevarose είπε...

πόσο δικιο εχεις !!

εξω απο το χορο πολλά τραγουδια λέγαμε,,
κιεγώ έχω αλλάξει αρκέτές αποψεις μετά απο το μεγάλωμα τους... κι ακομα αλλάζω ..ειδικά τωρα που εχω κόρη στην εφηβεια εδω να δεις ,,,, ..κουραγιο ...μας

συμβουλη :

μην ακούς τους γυρω ..κάντε αυτο που νομίζετε εσύ κι αντρας σου οτιειναι καλυτερο γιατο παιδί σας..

7:23 μ.μ., Ιανουαρίου 12, 2007  
Ο χρήστης Blogger diastimata είπε...

Κανένας δε θα καταλάβει ποτέ το ζόρι σου. Μου το είπε ένας φίλος μου, πριν 12 χρόνια. Είχε ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο.

12:49 π.μ., Ιανουαρίου 13, 2007  
Ο χρήστης Blogger Jason είπε...

Η μάνα μου πάντα το έλεγε και το λέει ακόμα.
Ότι όλα όσα σχολίαζε και κορόιδευε κάποτε, ήρθε ο καιρός που τα έκανε και η ίδια και μάλιστα τα έκανε γαργάρα.
Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να κρίνουμε ίνα μην κριθούμε, μάλλον σημαίνει ότι όταν θα κριθούμε πρέπει να δείχνουμε μεγαλύτερη κατανόηση στους κρίνοντες.
Ωραίο πράγμα που εσύ ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων, λοιπόν.

1:32 π.μ., Ιανουαρίου 13, 2007  
Ο χρήστης Blogger Jason είπε...

Η μάνα μου πάντα το έλεγε και το λέει ακόμα.
Ότι όλα όσα σχολίαζε και κορόιδευε κάποτε, ήρθε ο καιρός που τα έκανε και η ίδια και μάλιστα τα έκανε γαργάρα.
Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να κρίνουμε ίνα μην κριθούμε, μάλλον σημαίνει ότι όταν θα κριθούμε πρέπει να δείχνουμε μεγαλύτερη κατανόηση στους κρίνοντες.
Ωραίο πράγμα που εσύ ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων, λοιπόν.

1:33 π.μ., Ιανουαρίου 13, 2007  
Ο χρήστης Blogger AVRA είπε...

@ jason δεν σημαινει οτι δεν πρεπει να κρινουμε , σημαινει οτι η κριση μας δεν πρεπει να ειναι απολυτη ...

@ διαστηματα, αυτο ξαναπεστο!

@ σεβα και αννα ο καθενας θα πει το κοντο του και το μακρυ του...μαλλον πρεπει να εξασκηθουμε στην αδιαφορια

@ τριλιαν εγω για ειρωνικο το μετεφρασα..!

9:02 π.μ., Ιανουαρίου 13, 2007  
Ο χρήστης Blogger Crucilla είπε...

Δεν είμαι μάνα, δεν ξέρω αν θέλω να γίνω - τουλάχιστον προς το παρόν. Παρ'ολα αυτά, είμαι πεπεισμένη ότι το παιδί μου, σου, του , κτλ έιναι όντως μοναδικό....και για αυτό το λόγο ίσο με όλα τα άλλα τα μοναδικα :-Ρ
Κανείς δεν ζει την τρικυμία μέσα μας και νομίζω ότι η λύση είναι ..."κοίταξε , διαφωνώ μαζί σου,σκέψου το κι έτσι..." ή " πωπω, έχεις αλλάξει από τότε που έγινες μαμά" και να το διατηρούμε πάντα σε συζήτηση το θέμα και όχι σε ειρωνίες, επικρίσεις και προστριβές. Και το λέω και για τη μητέρα σου και για τον άντρα σου. Αμάν , όλοι μιλάνε πάντα λες και θα τα κατάφερναν καλύτερα!

9:21 μ.μ., Ιανουαρίου 13, 2007  
Ο χρήστης Blogger ο δείμος του πολίτη είπε...

Το θέμα είναι ότι μερικές φορές κι εμείς μένουμε κολλημένοι. Όποιος δεν μας καταλαβαίνει τον παρατάμε. Τελείωσε. Έκανες πολύ καλά.

10:01 μ.μ., Ιανουαρίου 13, 2007  
Ο χρήστης Blogger Sigmataf είπε...

Mεγαλώνουμε και παραδίδουμε τα σκίπτρα στους επόμενους.
Αλλάζουμε, αναθεωρούμε και προχωράμε.
Να είσαι καλά εσύ και η οικογένειά σου.

8:56 μ.μ., Ιανουαρίου 14, 2007  
Ο χρήστης Blogger AVRA είπε...

@ s+t ευχαριστω,τελικα αυτο ειναι .δεν μπορουμε να προχωρησουμε διαφορετικα, χρειαζονται και οι αναθεωρησεις.

@ δειμο πρεπει να δινουμε ευκαιριες στους αλλους,χωρις αυτο να σημαινει βεβαια οτι θα τους ανεχομαστε για παντα...

@ crucilla η μητερα μου ανησυχουσε πολυ και με πιεζε λογω του στρες που ενιωθε και η ιδια.Ομως δεν γνωριζε ολες τις πτυχες του θεματος ή και αυτα που γνωριζε δεν μπορουσε να τα καταλαβει γιατι ο ρολος της ηταν διαφορετικος.Οπως και ο αντρας μου, βλεπει τα θεματα σχετικα με το παιδι απο μια τελειως διαφορετικη γωνια, ως ενα σημειο ειναι φυσικο.Επιπλεον ομως εμπαιναν στη μεση διαφορες του τυπου ποια μητερα θα κρατησει το παιδι...ασε καλυτερα στον παιδικο...και ειχα φτασει σε ενα αδιεξοδο..ενιωθα οτι βρισκομουν με το μαχαιρι στο λαιμο μου

11:59 π.μ., Ιανουαρίου 15, 2007  
Ο χρήστης Blogger Ντεφι είπε...

μαμάδες, παιδιά και ΣΙΑ ΟΕ,
ποιος έλυσε ποτέ αυτό το πιο μπερδεμένο ever συναισθηματικό κουβάρι ;;;

8:40 μ.μ., Ιανουαρίου 15, 2007  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα